Onlogisch

Het gaat goed met me. En dat is niet logisch. Er zijn veel zorgen over een aantal mensen die me lief zijn. Mijn agenda staat voller dan goed voor me is. Mijn ziekte is volgens de boekjes progressief. Vorige week is er bij ons ingebroken; iets waar veel mensen nog lang last van hebben. Maar wonder boven wonder slaap ik sinds de inbraak juist weer goed. Terwijl het de weken daarvoor prut was.

Dus met mij gaat het goed.

Nou is 'goed' voor iemand met mijn aandoening natuurlijk nogal relatief. Ik vermoed dat wanneer iemand met een gezond lijf een dagje mijn lijf zou mogen lenen hij of zij zich doodziek zou voelen. Maar ik ben dankbaar dat ik na 3 zware wintermaanden nu weken heb met betrekkelijk weinig slechte dagen.

Ik had het erover met een vriendin-met-ziek-lijf. Hoe onlogisch ziek zijn soms is. Hoe je je na een te volle dag schrap zet voor de gevolgen ervan. Maar die gevolgen soms wonder boven wonder uitblijven. En hoe je je vaak moedeloos afvraagt hoe het nu toch kan dat je je al weken lamlendig voelt terwijl je toch alles 'goed' doet volgens de mensen die er verstand van hebben.

Vaak is het ook wel logisch. Dat ik me de afgelopen wintermaanden niet goed voelde kwam waarschijnlijk door de kou. En de zorgen om een aantal lieve mensen in mijn leven. En het feit dat ik vaak nog geen 10 minuten naar buiten kon zonder daarvoor beloond te worden met zware hoofdpijn. Dus zat ik veel binnen. Had ik weinig afleiding. En tijd genoeg om vooral al mijn fysieke klachten te doorvoelen en de emotionele prijs daarvoor te betalen.

De vriendin-met-ziek-lijf vertelde me over één van haar zorgverleners. Hoe ze altijd de mond vol had gehad over wat goed was om te doen met een ziek lijf en wat niet...tot ze zelf ziek werd en ontdekte dat ziek zijn zo vaak geen logisch pad volgt. Dat het opvolgen van al die goedbedoelde tips en adviezen van mensen-met-gezond-lijf vaak vooral frustratie en een gevoel van 'ik doe het dus weer niet goed'-gevoel opleveren bij mensen-met-ziek-lijf. En dat het belangrijk is om weliswaar de verstandige keuzes te maken, maar ook dicht bij jezelf te blijven.

Soms is dat kiezen voor rust, omdat je aan alles merkt dat je lijf dat nodig heeft. Soms is dat ook bewust kiezen voor activiteiten, ook al is het risico levensgroot dat je daar later weer een prijs voor moet betalen. Maar je hoofd heeft het nodig om weer energie op te doen en niet te blijven hangen in piekeritus.

En soms heb je dan zomaar het geluk dat het ondanks al die ingewikkelde keuzes en stiekem te volle agenda's ineens langere tijd goed gaat. Zonder dat je dat begrijpt. Zonder dat er een logische aanleiding voor is.

In het verleden wilde ik dit soort momenten vaak vastgrijpen. Begrijpen hoe het kwam dat het nu goed gaat, zodat ik dat in de toekomst zou kunnen herhalen en er zo voor zou kunnen zorgen dat het langere tijd goed gaat.

Die hoop heb ik opgegeven. Zoeken naar redenen en oorzaken zorgt er in mijn beleving vaak alleen maar voor dat je verzandt in een moeras in je hoofd en weer snel bergafwaarts gaat.

En dus geniet ik er nu maar gewoon van en ben ik er dankbaar voor. Dat het goed gaat. Ook al begrijp ik niet waarom. Voor zolang als het duurt.


NB. Deze blog verschijnt 2 maanden nadat ik hem geschreven heb. Het zou dus zomaar kunnen zijn dat ik er inmiddels weer heel anders bij zit. Al hoop ik natuurlijk van harte van niet :-)