Chronisch Geliefd

Waar is God als het leven moeilijk is? Het is een vraag waar zo velen mee worstelen. Een vraag die mensen mij ook regelmatig stellen. Hoewel ik er talloze boeken over gelezen heb, heb ik er geen hapklaar, theologisch dichtgetimmerd antwoord op. Ik denk dat het leven daarvoor te complex is. Wat ik wél kan doen is je vertellen hoe ik God ervaar in mijn eigen leven, dat zo vol pijn en moeite is, maar tegelijkertijd ook zo prachtig. Op deze plek vind je de blogs die ik schrijf over mijn leven en over mijn geloof. Hoe ik in mijn worsteling met het ernstig chronisch ziek zijn, me vaak ook zo chronisch geliefd voel door die God die weliswaar de pijn en het lijden toelaat in mijn leven, maar ook midden in die ellende laat merken dat ik er niet alleen door ga. Dat Hij bij mij is en met mij meegaat. Dat is voor mij een grote troost en een stevig fundament waarop ik door kan gaan, ondanks alles. Ik hoop dat je door het lezen van mijn verhaal ook zelf weer een beetje zicht krijgt op waar God Zich laat zien in jouw leven.

 

Eens in de vier weken plaats ik een nieuwe blog over mijn leven. Wil je mijn verhaal vanaf het begin lezen? Dat kan hier. Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. En wil je meekijken in mijn leven? Volg me op sociale media via de icoontjes onderaan deze pagina.

Omgaan met aanpassingen

De allereerste aanpassing in mijn leven die betrekking had op mijn gezondheid was nog wel stoer. Nou ja...stoer. Hij kwam in de vorm van een Yamaha Mint en laten we het erop houden dat er wel stoerdere scooters rondreden met ook aanzienlijk stoerdere helmen dan de mijne. Maar als je een scooter had werd er bij ons op school wel tegen je opgekeken.

Lees meer »

Nachtmerriescenario's

Nachtmerriescenario's. Iedereen heeft ze. Van die scenario's waarvan je hoopt dat je dat in elk geval nooit mee zult hoeven maken, omdat je niet weet of je daar wel goed doorheen zult komen. 

Lees meer »

Mijn leven is een wonder

Nog twee maanden en ik ben 25 jaar ouder dan die eerste voorspelling van de artsen. Een kwart eeuw! God is altijd groter dan wij kunnen bidden of beseffen. Zoveel groter dan artsen die met hart en ziel hun beroep uitoefenen en het beste van wat ze hebben aan hun patiënten geven, maar waarbij God uiteindelijk het laatste woord heeft. De mens wikt, maar God beschikt.

Lees meer »

Gebroken

In 2017 kregen wij een nieuw huis van God en na een intensieve verbouwing van anderhalf jaar, konden we begin 2019 eindelijk verhuizen naar ons huidige huis. Een huis wat we mogen delen met mijn schoonouders. Wij op de benedenverdieping en zij op de bovenverdieping. Dat leek ons praktisch én gezellig. De anderhalf jaar daarvoor waren overvol geweest. Het huis moest vrijwel volledig gesloopt en opnieuw opgebouwd worden. Mijn lief was oudste geworden in onze kerk. Ter overbrugging van de verbouwing woonden we als hoofdbewoners in een jongerenopvang, waar een aantal jongeren rondliepen met forse problemen. En als klap op de vuurpijl hadden we ook de nodige sores binnen onze familie.

Lees meer »

Een zware les in vertrouwen

Het was nog geen week na mijn dankfeest. Ik was al een paar dagen ziek. Veel mensen betekent veel handen geven betekent veel zoenen betekent meestal niet veel goeds met mijn lage weerstand. We kenden inmiddels het klappen van de zweep, hadden het van tevoren ingecalculeerd, maar als je dan daadwerkelijk ziek wordt is het nog steeds niet leuk. 

Lees meer »

Leven in genadetijd

Leven in genadetijd. Ik deed het inmiddels zo’n 12 jaar. 12 jaar vol hele zware en moeilijke perioden, waarin ik mijn weg moest zoeken in het leven van alledag, waarin ik om moest leren gaan met verveling, waarin ik voor mezelf moest leren zorgen en waarin ik grenzen moest leren stellen. Maar ook 12 jaar vol hoogtepunten. Ons huwelijk, het behalen van mijn HBO-diploma, onze pleegdochters, onze eerste reizen, de kinderen van vrienden, mijn (toen nog) kleine broertjes.

Lees meer »

Waarom ik hulp zocht

Ik liep vast. Mijn gezondheid mocht dan beter zijn dan in de periode na ons trouwen en de situatie mocht dan stabiel zijn, maar dat wilde niet zeggen dat het makkelijk was. Ik kende hele goede periodes, maar ook lange periodes waarin ik tot weinig in staat was en ik na mijn ontbijt al compleet gevloerd was. In een goede week heb ik 3 à 4 goede dagen, maar in een slechte heb ik geluk als het er één is.

Lees meer »

De wereld ontdekken

Ik hou van ontdekken en ben behept met een fijne portie verlangen naar avontuur. Als kind al hield ik van de achterafsteegjes, de verstopte laantjes en de werelden die daar achter schuil gingen. Of het nu nieuwe, onontdekte straatjes waren in de buurt waarin ik woon, een ingrediënt in een recept dat ik nog niet ken of het ontdekken van een hele nieuwe wereld; ik word er heel gelukkig van. Zolang het maar iets onbekends in zich heeft.

Lees meer »

Hoe de pleegkinderen in ons leven kwamen

Vanaf het allereerste begin van ons huwelijk hebben we één ding altijd heel belangrijk gevonden: gastvrijheid. Vanaf het moment dat we ons kleine appartementje betrokken als pas-getrouwden probeerden we dat vorm te geven. Zo vaak mijn gezondheid het toeliet (en meestal wel vaker ;-) nodigden we mensen uit om te blijven eten. En mensen die voor een nachtje of langer een slaapplaats zochten waren altijd welkom en bleven bij ruimtegebrek desnoods bij ons in de slaapkamer slapen.

Lees meer »

Hoe 'genezing' een afgod werd

Toen het erop ging lijken dat God onze gebeden voor mijn gezondheid verhoorde, keek ik verwachtingsvol uit naar verder herstel. Ik nam foto’s van mijn nagels om vergelijkingsmateriaal te hebben voor de toekomst. Ik bestudeerde de kleur van mijn lippen. En ik vroeg me dagelijks af of ik me nou beter of slechter voelde dan de dag ervoor. Maar na dat eerste jaar met duidelijke verbetering leek er niets meer te gebeuren. Mijn gezondheid bleef dan wel steken op een veel beter niveau dan dat het de jaren daarvoor was geweest, maar er waren nog steeds periodes dat ik me heel slecht voelde, dat ik mijn rolstoel nodig had of dat ik het liefst de hele dag op de bank bleef liggen. 

Lees meer »

Een wonder...maar dan anders

Ik zat in het 4e jaar van mijn opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening en dat was met recht een Godsgeschenk. Ik had de afgelopen drie jaar ternauwernood gehaald. Dat had niets te maken met mijn opleiding, maar alles met mijn gezondheid. Mijn gezondheid was inmiddels zo slecht dat ieder uur school een enorme krachtsinspanning vereiste. Ik had een aangepast rooster en mocht een aantal vakken thuis volgen, maar uiteraard vond de hogeschool het wel zo prettig als ik ook regelmatig mijn gezicht liet zien. Zelfs lopen was te zwaar geworden, en dus nam ik meestal mijn rolstoel mee naar school, liet één van mijn klasgenootjes het ding voor me uit de auto halen en vervolgens zorgden mijn medestudenten ervoor dat ik op de plekken kwam waar ik moest zijn. Mijn weerstand was laag en ik was om de haverklap ziek, lag er dan een tijd uit en volgde dan alle vakken thuis.

Lees meer »

Leren leven met de dood

We waren nog maar net getrouwd toen mijn gezondheid in een gierend tempo achteruit holde. De combinatie van huishouden, ineens een totaal ander leven hebben, studie en stage was veel te veel voor me en hoezeer ik ook probeerde mijn energiebesteding in de hand te houden, niets hielp. Er waren dagen dat ik alleen nog maar op bed kon liggen, dat ik hulp nodig had bij het douchen, dat ik rietjes in mijn glas kreeg omdat het omhooghouden van het glas me teveel moeite kostte. En soms moest mijn lief me zelfs hele kleine hapjes voeren, omdat zelf eten en kauwen me teveel was. Er waren heel wat dagen dat ik me vertwijfeld afvroeg hoe lang (of kort) het nog zou duren voor God me Thuis zou halen. Er waren avonden dat ik zo zwak was dat ik er vrij zeker van was dat ik de volgende morgen niet meer wakker zou worden. Avonden waarop ik in gedachten afscheid nam van mijn lief, om de volgende morgen tot mijn eigen stomme verbazing toch weer wakker te worden.

Lees meer »

Misschien vind je dit ook interessant: