Chronisch Geliefd

Waar is God als het leven moeilijk is? Het is een vraag waar zo velen mee worstelen. Een vraag die mensen mij ook regelmatig stellen. Hoewel ik er talloze boeken over gelezen heb, heb ik er geen hapklaar, theologisch dichtgetimmerd antwoord op. Ik denk dat het leven daarvoor te complex is. Wat ik wel kan doen is je vertellen hoe ik God ervaar in mijn eigen leven, dat zo vol pijn en moeite is, maar tegelijkertijd ook zo prachtig. Op deze plek vind je de blogs die ik schrijf over mijn leven en over mijn geloof. Over hoe ik me, ondanks mijn worsteling met het ernstig chronisch ziek zijn, vaak ook zo chronisch geliefd voel door die God die weliswaar de pijn en het lijden toelaat in mijn leven, maar ook midden in die ellende laat merken dat ik er niet alleen doorheen ga. Dat Hij bij mij is en met mij meegaat. Dat is voor mij een grote troost en een stevig fundament waarop ik door kan gaan, ondanks alles. Ik hoop dat je door het lezen van mijn verhaal ook zelf weer een beetje zicht krijgt op waar God Zich laat zien in jouw leven.

 

Eens in de vier weken plaats ik een nieuwe blog over mijn leven. Wil je mijn verhaal vanaf het begin lezen? Dat kan hier. Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs en een inkijkje in mijn leven? Volg me op sociale media via de icoontjes onderaan deze pagina.

Mijn eigen therapeut

Als ik de ochtend nadat we teruggekomen zijn van onze vakantie wakker word voel ik het al. Het is prut. En dat nog wel na de vakantie! Meestal kom ik fysiek moe, maar psychisch opgeladen terug van een mooie reis. Dat ik nu al huilend wakker word is een veeg teken. Want als zelfs een vakantie niet genoeg is om mezelf psychisch op te laden, hoe kan ik er dan voor zorgen dat ik weer genoeg ademruimte krijg?

Lees meer »

Jij komt er wel!

Ze is met haar ouders bij ons op visite en loopt te banjeren door onze tuin. Ik zie haar genieten en besluit haar even op te zoeken. Deze vrolijke 8-jarige jongedame kletst me gelijk de oren van mijn hoofd. Zegt me dat ze vindt dat we een toffe tuin hebben, maar dat er wel een aantal dingen moeten veranderen. Zo mist ze ruimte om een hut te bouwen. En een schommel moet er ook komen.

Lees meer »

Haakjes

We raken aan de praat, hij en ik. We kennen elkaar niet. Hebben elkaar net ontmoet. Maar hij vertelt over zijn vrouw. Hoe ze vecht voor haar leven. Hoe ze een aantal hartstilstanden heeft overleeft. Dat ze een aantal forse operaties heeft moeten ondergaan die kantje boord waren. En dat ze nu op de transplantatielijst staat voor een nieuw hart. Dat hij dat gek vindt, omdat het nu eigenlijk weer heel goed met haar gaat. 'Je ziet niks aan haar als je haar niet kent.'

Lees meer »

Hoe ik mijn plekje vond

'Jij lijkt echt helemaal op je plek te zitten. Hoe heb je dat gedaan? En hoe krijg je in vredesnaam zoveel voor elkaar terwijl je toch zo ziek bent?' Het is een vraag die ik regelmatig krijg en dus leek het me goed om er een blog aan te wijden. Want ja, ik zit op dit moment meestal goed op mijn plek en ik sta er zelf ook van te kijken hoeveel ik voor elkaar krijg. Maar het is een lange weg geweest om hier te komen. Een weg met heel veel vallen en weer opstaan. En ook één die me voor nu naar een plek heeft geleid waar ik lekker in mijn vel zit, maar waarvan ik me maar al te bewust ben dat dat ook weer kan veranderen.

Lees meer »

De vele gezichten van vermoeidheid

Het duurde lang voor ik door had wat vermoeidheid precies is en hoe het zich kan uiten. Ik was pas rond de 30 voor bij mij langzaam de kwartjes gingen vallen. Tot die tijd dacht ik dat je alleen vermoeid bent als je ogen bijna dichtvallen en je niets liever wilt dan slapen. Maar zo uit vermoeidheid zich zelden in mijn leven.

Lees meer »

Overweldigd

Verdrietig word ik wakker. Het allerliefste zou ik me oprollen tot een balletje en hier de rest van de dag blijven liggen. Het gaat niet best met mijn gezondheid. Ik probeer iedere dag wat kleine dingetjes op te pakken, maar als ik heel eerlijk ben is zelfs dat me teveel en blijf ik het liefst de hele dag op de bank liggen. Dat wil zeggen: mijn lijf wil dat. Mijn hoofd niet. Mijn hoofd bruist van de ideeën. Mijn hoofd wil wandelen in de natuur, afspreken met mensen, vrijwilligerswerk doen, de eenzame buurvrouw bezoeken, de tuin aanpakken, even op de fiets naar de stad, artikelen schrijven, 's avonds lekker uit eten gaan en dan tot laat een goed gesprek voeren met mijn lief. Maar zelfs rondneuzen in een boekhandel, iets wat ik gewoonlijk altijd zo fijn vind, is me momenteel eigenlijk teveel. En na een week zoveel mogelijk tijd op de bank doorbrengen lijkt er geen verbetering te zitten in mijn gezondheid. Mijn lief zegt me dat ik geduld moet hebben. Maar ik ben soms gewoon zo ontzettend klaar met altijd maar weer geduld moeten hebben tot het beter gaat. Altijd maar weer de verstandige keuzes te moeten maken.

Lees meer »

Met dank aan mijn ziekte

Het risico van schrijven over je leven-met-ziekte is dat het zo'n moeilijk verhaal wordt. Want leven met een (ernstige) chronische ziekte is niet makkelijk. Het is heel hard werken, een dagelijkse mentale strijd, te maken krijgen met onbegrip en veel pijn en verdriet. Maar hoe moeilijk het ook is, mijn leven is niet één lange aaneenschakeling van ellende. Sterker nog: vaak ben ik ook prima tevreden met mijn leven en ik vermoed zelfs gelukkiger dan menig gezond mens. Ik vind het belangrijk om ook die kant te laten zien in mijn blogs. Want gezondheid is geen voorwaarde voor geluk. Daar ben ik het levende bewijs van. Juist mijn gebrek aan gezondheid heeft mij ook heel veel gebracht. En daarom deze week een blog met 25 dingen die ik te danken heb aan het syndroom van Eisenmenger (ik had er veel meer, maar daar werd de blog redelijk onleesbaar van :-)

Lees meer »

Wat anderen niet zien

'Heb jij een slechte dag?' vraagt ze verbaasd. 'Ik zie helemaal niks aan je.' Ik weet dat ze het oprecht goed bedoeld. Maar ze lijkt daarmee ook iets anders te zeggen, namelijk: 'Het lijkt me heel stug dat jij een slechte dag hebt of je overdrijft het. Want ik zie niks aan je.'

Lees meer »

Manna voor morgen

Met een zucht draai ik me voor de zoveelste keer om in bed en werp een blik op de wekker. 02:15uur. Slapen en ik zijn nooit echt een gouden match geweest. Als klein meisje kwam ik al talloze keren per avond naar beneden omdat ik niet kon slapen, tot frustratie van mijn ouders. Als veertiger is dat niet veel anders, maar nu alleen tot frustratie van mezelf.

Lees meer »

Omgaan met aanpassingen

De allereerste aanpassing in mijn leven die betrekking had op mijn gezondheid was nog wel stoer. Nou ja...stoer. Hij kwam in de vorm van een Yamaha Mint en laten we het erop houden dat er wel stoerdere scooters rondreden met ook aanzienlijk stoerdere helmen dan de mijne. Maar als je een scooter had werd er bij ons op school wel tegen je opgekeken.

Lees meer »

Nachtmerriescenario's

Nachtmerriescenario's. Iedereen heeft ze. Van die scenario's waarvan je hoopt dat je dat in elk geval nooit mee zult hoeven maken, omdat je niet weet of je daar wel goed doorheen zult komen. 

Lees meer »

Misschien vind je dit ook interessant: