5 jaar Chronisch Geliefd

Het is april 2019 als ik heel duidelijk van God te horen krijg dat ik moet gaan schrijven.

Niet dat ik dat niet al deed. Voor zover ik weet schrijf ik al mijn hele leven. Verhaaltjes. Interviews. Dagboekschrijfsels. Facebookposts. Gebeden. Artikelen. Vaak voor mezelf. Soms ook voor anderen.

Ik kan niet tellen hoe vaak ik te horen heb gekregen dat ik eens een boek zou moeten schrijven. Ik ben er ook verschillende keren aan begonnen. Maar liep telkens vast. Op een gebrek aan energie. Onoverzichtelijkheid. Het idee dat iedereen tegenwoordig wel een boek lijkt te willen schrijven, waardoor ik dat dus juist niet wilde. Het gaat niet om mij. Het gaat om God.

En toch hoor ik Gods stem zó duidelijk als ik op een druilerige middag in april in een Salon de thé in Frankrijk aan God vraag wat ik voor Hem zou kunnen doen. 'Schrijven meisje.' En ik denk aan alle keren dat ik dat al geprobeerd heb en dat het me niet lukte. Aan de frustratie en moedeloosheid die dat met zich meebracht. Ik denk gelijk: 'Heer, ik wil alles voor U doen, maar dat niet!' en schiet finaal in de stress. Omdat ik ook wel weet dat ik manieren zal zoeken om het toch te doen. Maar ik geen idee heb hoe.

Eenmaal thuis breek ik mijn enkel en heb ik al mijn energie nodig om weer op de been te komen. Het project schrijven belandt op de lange baan, al blijf ik er wel voor bidden. Het idee wat ik dan nog steeds heb is het schrijven van een boek. Over mijn leven en Gods aanwezigheid daarin. Omdat dat ondanks alles toch de meest voor de hand liggende manier is.

Fast forward naar 2021. Ik heb net mijn diploma verlies- en rouwbegeleiding gehaald en word door de EO gevraagd of ik columns wil gaan schrijven voor hun rubriek Ik mis je. En ja...ik kan schrijven over rouw en verlies. Maar ik heb zoveel meer waardevolle kennis die ik zou willen delen. Over hoogsensitiviteit, mentale gezondheid, seksualiteit en nog zoveel meer. En ik heb ook zoveel te delen over Gods aanwezigheid te midden van lijden. Over alle diepe dalen in mijn leven waarin God toch telkens weer liet zien 'Ik ben er bij!'.

Ik praat erover met mijn lief.

'Waarom begin je niet een website?' oppert hij. Niet voor het eerst overigens. Maar zoals bij zoveel ideeën ontbreekt het me aan de energie om er überhaupt de moed voor op te vatten er iets mee te gaan doen. Laat staan er een begin mee te maken. Maar omdat mijn lief zo aandringt, de zin 'Schrijven meisje' nog altijd door mijn hoofd zingt en ik zowel God als mijn lief serieus wil nemen besluit ik om mezelf één week te geven. Eén week waarin ik alles wil uitzoeken over het bouwen van websites, of ik daarin een manier zou kunnen vinden die bij mij past en of het me zelf lukt om er één op te zetten. En in die ene week bouw ik Chronisch Geliefd en schrijf ik gelijk de eerste 8 blogs, zodat mensen in elk geval iets te lezen hebben als ze op de website komen.

Deze week is het 5 jaar geleden dat ik Chronisch Geliefd lanceerde. Wat is er ongelooflijk veel gebeurd in die vijf jaar en wat heeft het me veel gebracht! Ik schreef ruim 250 blogs en even zoveel boekrecensies. Het schrijven ervan gaf me dagvulling, een doel, uitdaging en avontuur. Mentaal heeft het me zo ongelooflijk goed gedaan om iets nuttigs te kunnen doen met mijn dagen. Op mijn tijd. En mijn manier. Binnen mijn fysieke mogelijkheden. Naar bed te kunnen gaan met voldoening. Het idee dat ik iets met mijn gaven en talenten kon doen, mensen een heel klein beetje kon helpen en mensen ook kon wijzen op Gods aanwezigheid in alle kleine en grote momenten van het leven.

Het bijhouden van de sociale media rondom Chronisch Geliefd leverde me nieuwe vriendschappen op. Ik ben altijd wat cynisch geweest op het gebied van vrienden die je opduikelt op het wereldwijde web en die je nooit in het echt ziet. Kon dat wel een echte vriendschap zijn? Het kan, weet ik nu!

Het leverde me ook nieuw werk op. Mensen begonnen me vaker op te zoeken met dingen waar ze tegenaan liepen in het leven, hun zorgen, hun verdriet. Regelmatig kwamen daar online en offline gesprekken en gebedsverzoeken uit voort. Iets wat ik ervaar als een grote eer. Ik zal het nooit vanzelfsprekend gaan vinden dat mensen me hun zorgen en verdriet toe durven vertrouwen.

Maar dat niet alleen. Als jonge tiener had ik al het idee dat God me riep om te spreken voor een groter publiek. Iets wat ik keer op keer teruggelegd heb bij God. Niet omdat ik het niet wilde, wel omdat ik mezelf ken. Ik ben geneigd om voor God uit te lopen en daarmee meer taken op me te nemen dan Hij me vraagt op me te nemen. En ik ben niet in de luxe positie om daar genoeg energie voor te hebben. En dus legde ik het keer op keer terug bij God: 'Heer, ik ben bereid, maar U moet de weg banen op zo'n manier dat ik er ook genoeg energie voor zal hebben.' Met Chronisch Geliefd kwamen druppelsgewijs de verzoeken om interviews en om te komen spreken. Zo mooi hoe God iets wat al als jonge tiener op mijn hart lag, nu werkelijkheid liet worden. En dat op een manier die te doen was met mijn gezondheid.

'Pas na vijf jaar kun je de balans opmaken van iets wat je opgestart hebt en zul je waarschijnlijk ook opnieuw moeten nadenken over het 'hoe nu verder'' zei iemand me toen ik net met Chronisch Geliefd begonnen was. En het klopt. De afgelopen vijf jaar hebben me veel gebracht. Ik begon de website met het idee dat het leuk zou zijn als ik 'ooit' in totaal 2000 bezoekers zou trekken. Maar het werden er zo ongelooflijk veel meer. Duizenden bezoekers hebben hun weg naar mijn website gevonden. Op het hoogtepunt zelfs meer dan 35oo per maand. Ik ben er nog altijd stil van. Het vertrouwen wat jullie als lezers in mij stellen zal ik nooit vanzelfsprekend vinden en maakt dat ik mijn werk zo goed en betrouwbaar mogelijk wil doen.

Maar ik merk ook een duidelijke verschuiving. Deels heeft dat te maken met de opkomst van AI. Vanaf het moment dat Google in mei 2025 standaard AI antwoorden toonde op zoekresultaten is het bezoekersaantal van mijn website gekelderd naar een derde van wat het ooit was en dat zal er in de toekomst niet beter op worden. Ik heb daar wel verdriet over gehad. Omdat ik niet betaald krijg voor mijn werk was het bezoekersaantal toch een manier om te zien dat mijn werk wel degelijk gewaardeerd wordt. Dat AI me dat nu afneemt en ondertussen wel gebruik maakt van mijn harde werk om hun antwoorden te formuleren doet pijn.

Tegelijkertijd: voor God is die AI echt geen belemmering. Hij weet Zijn weg wel te gaan. Ook met mijn gaven en talenten. Ik merk dat ook. Mijn werk verschuift de laatste tijd naar meer on- en offline gesprekken, maar ook naar spreekopdrachten. Wat dat betekent voor de toekomst van Chronisch Geliefd weet ik nog niet en zal ik gaandeweg moeten ontdekken. Ik kan mijn energie maar één keer uitgeven en energie die ik steek in een gesprek of een opdracht om te spreken kan ik niet steken in het schrijven van blogs. Tegelijkertijd ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik het toch allemaal naast elkaar zal willen blijven doen. 

We zullen het zien. Aan Gods hand maar weer. Hij heeft de afgelopen vijf jaar Chronisch Geliefd zo enorm tot zegen gebruikt voor mezelf en Goddank ook voor een heel aantal anderen. Mijn gebed is dat het werk van Chronisch Geliefd tot zegen mag blijven zijn. Of dat nou in een gesprek, een lezend oog of een luisterend oor is. Ik weet op zoveel vlakken niet hoe mijn toekomst eruit ziet, wat het beste voor mij is én hoe ik de gaven en talenten die God me heeft gegeven zo goed mogelijk tot Zijn eer in kan blijven zetten. Ik heb mijn hoop en dromen. Hij kent ze. En dus doe ik wat ik al zo vaak gedaan heb. Ik leg ze terug bij Hem in het vertrouwen en de wetenschap dat Hij weet wat Hij doet en dat Hij er, ondanks mezelf, zoiets moois en waardevols van kan maken.

Wat ben ik Hem dankbaar voor die eerste vijf jaar van Chronisch Geliefd en alles wat het gebracht heeft. En wat ben ik benieuwd naar hoe het in de toekomst verder zal gaan.