Vooruit leven

Terwijl ik op mijn gemakje een tijdschrift zit te lezen op de bank dwalen mijn gedachten af naar de weken die voor me liggen. Weken vol werk, afspraken, dingen die ik niet mag vergeten en een aantal mensen die ik nodig weer eens wat aandacht moet geven.

De schrik slaat me om het hart. Want hoe ga ik dat doen? Waar ga ik de energie vandaan halen om dat allemaal voor elkaar te krijgen? Hoe zorg ik ervoor dat ik de belangrijke dingen niet vergeet? En waar in al die hectiek zijn er nog momenten waarop ik mijn rust kan pakken zodat mijn lijf het allemaal ook enigszins goed doorstaat? De gemoedelijkheid die ik net nog ervoer op de bank slaat om in een flinke portie stress.

En dan ineens hoor ik de Stem Die me inmiddels zo vertrouwd is zeggen: 'Je bent vooruit aan het leven.' Ik weet het altijd gelijk als God iets zegt. Het is nooit veroordelend, maar wijst me altijd haarfijn op de punten in mijn leven die niet goed zijn en die ik moet veranderen. Op een liefdevolle manier. Maar ook op een manier die bij mij vaak diepe indruk maakt. Ook nu.

Ik begrijp onmiddellijk wat God bedoelt. Ik loop me druk te maken om dingen die nu nog helemaal niet spelen. Waar ik nog niks mee hoef. En het is zo zonde om daar mijn energie en stress in te steken. Het enige wat ik op dit moment hoef te doen is dat tijdschrift lezen en genieten van de rust die er nu is. Zodat ik energie op kan doen voor de tijd die komt.

Ik realiseer me dat dit sowieso een probleem is in mijn leven waar ik wat mee moet. Ik ben zó vaak ver vooruit aan het plannen. Me druk aan het maken over dingen die nu nog helemaal niet spelen. Ik kan zo vaak niet slapen omdat ik lig te piekeren over allerlei scenario's waarvan ik stom genoeg zelfs weet dat ik daar de volgende ochtend weer heel anders naar kijk.

En daardoor lukt het me moeilijk om tot rust te komen. Want er is altijd wel iets wat in de toekomst nog geregeld moet worden, me energie zal gaan kosten of waar ik me druk om kan maken. Maar dat is 'vooruit leven' en ontneemt me de rust van het nu.

Ik besluit de woorden serieus te nemen en keer weer terug naar mijn tijdschrift. En in de maanden daarna zingt het zinnetje in verschillende variaties nog zó vaak door mijn hoofd op de momenten dat ik me druk maak of alvast dingen aan het regelen ben voor iets in de toekomst: 'Je bent weer vooruit aan het leven. Terwijl Ik je nu juist rust wil geven.'

Ik vind het niet makkelijk om naar die stem te luisteren. Maar ik wil het wel. Minder vooruit leven, meer de vruchten plukken van de rust die er nu is. Ik leer het wel...ooit. En tot die tijd zal deze zin ongetwijfeld nog heel vaak door mijn hoofd spelen.