Mijn lief komt thuis en zoals zo vaak maakt mijn hart een sprongetje. Totdat ik zie dat hij naar zijn vader loopt, die in onze gezamenlijke schuur bezig is, om daar even een praatje mee te maken. Als hij even later binnenkomt gaat hij gelijk zijn lunch maken en zet de tv alvast aan om een film te gaan kijken.
Ik verstar en merk aan mezelf dat ik boos en verdrietig word. Ik heb mijn lief gemist. Ik had al liever gehad dat hij vanmorgen thuisbleef, maar ik liet hem gaan omdat deze afspraak belangrijk voor hem was. Ik was zo blij dat hij weer thuis was; ik wilde nog iets met hem bespreken én iets met hem delen waar ik heel enthousiast over ben. Maar kennelijk vindt hij zijn vader, zijn lunch en een film belangrijker.
Binnenwereld
Dit is een patroon wat ik vaak zie. Niet alleen in mijn eigen huwelijk, maar ook in huwelijken en relaties van mensen om me heen. Ieder mens leeft met bepaalde verwachtingen.
Over hoe een relatie hoort te zijn
Over de verdeling van taken
Over hoeveel tijd jullie samen doorbrengen en hoeveel tijd je voor jezelf hebt
Over dat de ander moet aanvoelen wat jij nodig hebt - zeker als je al lang samen bent
Over hoe jullie financiële middelen worden besteed
Vaak worden die verwachtingen beïnvloed door hoe de relatie van je ouders in elkaar zat, wat je daarvan wel en absoluut niet mee wilt nemen. Door de ideaalplaatjes die jij hebt van een relatie. En of je zelf lekker in je velletje zit of niet. En dat is heel begrijpelijk. Iedereen vormt in zijn hoofd een ideaalbeeld van hoe een relatie eruit zou moeten zien.
Er is alleen één probleem: dat ideaalbeeld speelt zich af in jouw binnenwereld. In jouw hoofd weet je precies wat jij nodig hebt van de ander, wat je graag zou zien dat de ander zou doen en hoe je jullie gezamenlijke tijd het liefst zou besteden. Maar de ander kan slechts gissen naar wat dat is en neemt daarbij ook nog eens zijn of haar eigen ideaalbeeld mee.
Welke verwachtingen heb jij?
Wanneer je merkt dat je boos, geïrriteerd of verdrietig wordt in een relatie is het daarom belangrijk om jezelf af te vragen welke verwachtingen hierin een rol spelen. Had je een drukke dag en verwachtte je dat je partner zou koken? Ben je verdrietig om iets en verwachtte je dat je partner dit aan zou voelen en je zou troosten? Wat is jouw visie op dingen als romantiek, een avond samen, vrije tijd of de opvoeding van de kinderen?
Bij vrijwel alles in het leven - en zeker in een relatie - spelen verwachtingen een rol. En als die verwachtingen niet uitkomen, vormen ze vaak een voedingsbodem voor irritatie, boosheid of teleurstelling.
Spreek je verwachtingen uit
Daarom is het belangrijk dat je je verwachtingen uitspreekt. Het is niet vanzelfsprekend dat je partner precies begrijpt wat jij van hem of haar verwacht.
En zelfs als iemand wel door heeft wat jij verwacht, kan er alsnog irritatie ontstaan omdat je partner dat op een ander tijdstip gepland had dan jij. Misschien had hij al in zijn hoofd dat hij de vaatwasser nog wilde uitruimen, maar wilde hij eerst een belangrijk mailtje afronden.
Bovendien kunnen jouw behoeften fluctueren. Wanneer ik verdrietig ben heb ik de ene keer behoefte aan nabijheid en een knuffel, terwijl ik een andere keer liever even in mijn eentje het bos in ga om alles van me af te lopen. Als mijn lief dan een knuffel komt geven terwijl ik afstand nodig heb en ik dat niet communiceer, loop ik het risico dat hij onbedoeld op mijn irritatieknop drukt en ik hem in verwarring achterlaat.
Vraag je dus bij elke irritatie af welke verwachtingen je had, of je die hebt uitgesproken, en of je partner er überhaupt iets aan kon doen dat het anders liep.
Door jezelf te trainen in deze gedachtepatronen én in het uitspreken van je verwachtingen, kun je een groot deel van de irritaties voorkomen.
Hoe het ook kan
Het voorbeeld waar ik deze blog mee begin laat zien wat er kan gebeuren wanneer je je verwachtingen niet uitspreekt. Je raakt teleurgesteld en boos en voordat je het weet trek je conclusies die veel verder gaan dan wat er daadwerkelijk gebeurt. In dit voorbeeld is het dat ik mijn lief verwijt dat hij zijn vader, zijn lunch en zijn film kennelijk belangrijker vindt dan mij. Dat slaat nergens op, maar is wel een mechanisme wat ik veel vaker in relaties zie gebeuren. Grote verwijten beginnen vaak met iets heel kleins waar de verkeerde conclusie uit getrokken wordt.
Dit keer lukte het me eindelijk eens een keer om het patroon te doorbreken (ga er niet vanuit dat het standaard zo braaf gaat bij ons. Ook wij leren nog altijd bij ;-). Ik stond op het punt om boos naar bed te gaan, toen ik door had wat er gebeurde.
'Je bent teleurgesteld hè meisje?' zei ik tegen mezelf.
'Want je had vanmorgen al verwacht dat hij liever bij jou thuis zou blijven, maar hij ging toch. Daarna verwachtte je dat hij jou ook gemist had en gelijk naar binnen zou komen en liep hij naar zijn vader. Daarna verwachtte je dat jullie gezellig even bij zouden kletsen, maar bleek hij moe van de ochtend en had hij behoefte aan alleen-tijd. Maar dat heb je allemaal niet richting hem uitgesproken. Dus je kunt niet van hem verwachten dat hij nu precies doet wat jij nodig hebt.'
Met deze woorden erkende ik mijn gevoelens, toonde ik compassie en begrip richting mezelf en maakte ik tegelijkertijd duidelijk dat het knelpunt bij mijzelf zat en niet bij mijn lief.
Gelukkig kent hij mij inmiddels maar al te goed en vroeg of er iets was. Waarop ik kon zeggen:
'Ja. Sorry, ik ben boos en geïrriteerd omdat ik nu even andere dingen nodig heb dan jij. Maar dat heb ik allemaal niet uitgesproken, dus dat kon jij niet weten.'
Daarna kwam een gesprek op gang waarin het ons lukte om een mooie middenweg te vinden waarin we allebei wat gaven en namen.