Vertragen

Het is nog maar een paar maanden geleden dat ik een boek las van iemand met een vrij heftige vorm van overgangsklachten en ik dacht: 'Kom op zeg, je laat je toch niet zó inpakken door je hormonen!' En hier zijn we, een paar maanden verder in mijn eigen leven en de boel is niet alleen mooi ingepakt, ze hebben er ook nog een strik omheen gedaan om de zaken nog wat extra te verfraaien. En ik heb weer een flinke les geleerd in nederigheid en niet oordelen.

Wie me volgt op sociale media heeft er al wel wat van meegekregen; de afgelopen tijd ging het niet zo lekker met me. Dagen waarop er helemaal niets aan de hand leek (nou ja...behalve de Eisenmenger dan, wat toch al behoorlijk wat is ;-) werden afgewisseld met dagen waarop ik al volledig buiten adem was na een paar meter lopen, waarop ik nog vermoeider ben dan ik vaak al ben, waarop mijn hart alle kanten op vloog behalve die van een regelmatig ritme en dagen waarin mijn emoties soms een dieptepunt bereikten. 

Zoals altijd gaan mijn eerste gedachten op zo'n moment naar de Eisenmenger. Wat ik heb is volgens de boeken tenslotte progressief en dat ik nog leef is een wonder. Dus de vrees dat het op een dag écht minder gaat worden zit altijd in mijn achterhoofd (en vaak ook in mijn voorhoofd). Een heel aantal van de symptomen wezen ook die kant op. Maar er waren nog zoveel extra symptomen die me daaraan deden twijfelen. Slecht slapen bijvoorbeeld. Vooruit, ik ben nooit een beste slaper geweest, maar dit was wel next level. De terugkeer van de paniekaanvallen die ik als tiener en twintiger had. Dagen waarop ik niet kon stoppen met huilen. Een bloedsuikerspiegel die wel heel extreem reageerde. Mijn hoofd dat verdacht veel weg had van gatenkaas. Verzurende en verkrampte spieren, bij voorkeur midden in de nacht. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik ben maar al te bekend met de psychische gevolgen van een chronische ziekte, dus ik was me ervan bewust dat al deze symptomen het gevolg zouden kunnen zijn van stress. Ik ging op vakantie, bezocht een coach, deed alles 'volgens het boekje', maar niets hielp. Terwijl het dat normaal gesproken wel doet.

Uit wanhoop heb ik de afspraak met mijn cardioloog vervroegd. Iets wat ik eigenlijk nooit doe. Ik ben zo gebakken dat ik mensen het liefst zo min mogelijk wil belasten met mijn sores, dus ik zoek het zelf wel uit. Maar dit ging zo niet langer. Goddank constateerde zij dat ze geen extra reden tot zorg ziet. 'Maar', zei ze 'ik denk wel dat jij het pretpakket aan hormonen te pakken hebt.'

En in dat circus van hormonen zoek ik nu mijn weg. Helaas kleven er aan eventuele behandelingen voor mij teveel risico. En dus zit er niets anders op dan meebewegen, mijn weg zoeken, vertragen en regelmatig een heel flink potje balen en huilen. Want het is fijn dat het de Eisenmenger niet is, maar de praktijk van het hormonencircus is niet zo heel anders. Ik lever alsnog best veel in. Met Goddank ook nog goede dagen en met een beetje mazzel ook een wat langere goede periode ertussen. 

En dus ben ik gaan bidden en gaan zoeken naar het 'hoe nu verder'. Alles blijven doen wat ik deed op de manier waarop ik dat deed ging inmiddels ten koste van mezelf. Ik experimenteer met wat wel en niet werkt voor mij, leer nieuwe dingen aan en probeer ook het één en ander af te leren. Koppig blijven doorwerken terwijl het eigenlijk niet gaat bijvoorbeeld.

Daarom heb ik besloten om de afgelopen zomerperiode eens te experimenteren met tweewekelijks schrijven in plaats van iedere week. En wat ik al vermoedde bleek te kloppen. Het is niemand opgevallen. Er is althans niemand die er een opmerking over gemaakt heeft. Dat ik iedere week moest schrijven was vooral iets wat in mijn eigen hoofd zat. Dat ik nu alleen schrijf op de momenten dat ik daar de zin, inspiratie en puf voor heb heeft me veel lucht gegeven. Lucht om mee te bewegen met hoe ik me voel en om simpelweg te vertragen omdat mijn lijf dat van me vraagt.

Hetzelfde geldt voor de recensies. Vanaf nu plaats ik gewoon een recensie op een moment dat ik een goed boek uit heb. Niet meer op vaste tijdstippen. Dus het kan zomaar zijn dat er in één week drie recensies verschijnen en dan weer een paar weken niet. Ook dat geeft me meer rust.

En tenslotte heb ik besloten om vanaf nu mijn vaste categorieën los te laten en gewoon te schrijven over wat ik op mijn hart heb, wat ik tegenkom in het dagelijks leven of in de gesprekken die ik voer, wat ik interessant vind. Ik verwacht dat ook dat me energie zal schelen en meer plezier in het schrijven zal geven.

En het spreken? Dat laat ik niet los. Zowel één-op-één gesprekken als spreken voor een groep vind ik gewoon veel te mooi om te doen en bovendien geloof ik dat daar een stuk van mijn roeping ligt. 

En langzaam, heel langzaam, merk ik dat ik in een prettiger tempo beland voor mezelf, mijn zieke lijf en mijn circus. En besef ik wat we onszelf toch druk en gek kunnen maken in deze wereld zo vol prikkels en moetjes.

Wat een zegen het eigenlijk is dat ik daar alleen wat mee hoef op het moment dat mijn hoofd en lijf er naar staan en dat iedereen het begrijpt als ik 'nee' zeg tegen iets.

Hoe grappig het eigenlijk is dat we ons als mensen zo druk kunnen maken om dingen die we van onszelf moeten (in mijn geval: iedere week een blog en recensie schrijven, in jouw geval wellicht een opgeruimd huis, een attent cadeautje bij visite of een keurige outfit), maar die in werkelijkheid niemand opvallen als je ze eens wat minder doet.

Wat een zegen het ook is dat ik die hele overgang überhaupt mee mag maken, al moet je me daar misschien even extra aan herinneren op de momenten dat het circus weer een voorstelling geeft in mijn lijf (en ladingen zakdoekjes meenemen graag! En als je dan toch bezig bent: doe ook maar een reep pure chocola!).

Wat een zegen het is dat mijn hoofd alleen zo af en toe depressieve buien heeft (echt! Deze periode heeft me zoveel extra respect gegeven voor mensen die daadwerkelijk worstelen met een depressie!).

Wat een fijne artsen God om me heen gesteld heeft. Artsen die ook allemaal een beetje moeten gissen, omdat ze zelden tot nooit een vrouw met Eisenmenger in de overgang meemaken en dus maar gewoon heel lief met me meedenken en me aanmoedigen om vooral vaker aan de bel te trekken als het nodig is.

Wat een ontzettend lieve mensen ik om me heen heb die voor me bidden en me gelukkig ook laten zien dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt.

En dat ik gezegend ben met een ongelooflijk lieve en geduldige man die soms ook niet zo goed wist wat hij met mij aan moest de afgelopen maanden, maar vooral heel lief voor me was (echt! Die man verdient een standbeeld. Van Lego.).

Ik heb de indruk dat God me heeft gezegd dat Hij mijn hart sterk genoeg heeft gemaakt om de overgang door te komen (if not: blame me, not Him! Ik ben me er heel goed van bewust dat ik Zijn stem ook verkeerd kan verstaan). Dat is mijn houvast op de dagen dat het niet goed met me gaat en ik ben Hem daar zó dankbaar voor. Sowieso was Hij dierbaar dichtbij de afgelopen maanden, ondanks alle verdriet, zorgen en frustraties. Echt...hoe mensen een leven zonder God doen...het lijkt me zo 'alleen'.

En wie weet...komt er juist door deze periode ook weer ruimte voor nieuwe dingen. We gaan het zien. Wat de toekomst brenge moge...

Ga ik nu een boek uitlezen in plaats van deze blog gelijk agenderen zoals ik het liefst zou doen, omdat het dan 'af' is. Ook dat is 'vertragen'.