Het is nog niet eens zo lang geleden dat ik een boek las van iemand met een vrij heftige vorm van overgangsklachten en ik dacht: 'Kom op zeg, je laat je toch niet zó inpakken door je hormonen!' En hier zijn we, een paar maanden verder in mijn eigen leven en de boel is niet alleen mooi ingepakt, ze hebben er ook nog een strik omheen gedaan om de zaken nog wat extra te verfraaien. En ik heb weer een flinke les geleerd in nederigheid en niet oordelen.
'Christelijk? Wat is dat? Zijn jullie dan katholiek ofzo?' Hier in het zuiden van het land is het aantal christenen laag. Ik spreek mensen die niet eens weten wat 'christelijk' betekent. 'Katteliek' op z'n plat Brabants, dat kennen ze nog wel. Dat was iets met de eerste communie en cadeautjes op zijn best en iets met seksueel misbruik op zijn slechtst. Maar christelijk? Wat is dat?
Het gaat goed met me. En dat is niet logisch. Er zijn veel zorgen over een aantal mensen die me lief zijn. Mijn agenda staat voller dan goed voor me is. Mijn ziekte is volgens de boekjes progressief. Vorige week is er bij ons ingebroken; iets waar veel mensen nog lang last van hebben. Maar wonder boven wonder slaap ik sinds de inbraak juist weer goed. Terwijl het de weken daarvoor prut was.
Het is april 2019 als ik heel duidelijk van God te horen krijg dat ik moet gaan schrijven.
Ze gaat verhuizen. Terwijl ze dat niet wil. En deels is dat mijn schuld.
Terwijl ik op mijn gemakje een tijdschrift zit te lezen op de bank dwalen mijn gedachten af naar de weken die voor me liggen. Weken vol werk, afspraken, dingen die ik niet mag vergeten en een aantal mensen die ik nodig weer eens wat aandacht moet geven.
Deze week vieren we het einde van 2025. Nou ja...vieren.
Vroeger, toen ik nog niet zoveel ervaring had in ziek zijn als nu, had ik een bepaald beeld bij 'ziekte' wat niet klopt. Wie ziek is is zielig, voelt zich altijd ellendig, is tot weinig in staat, slaapt veel, knapt op van rust en is vaak serieus en somber.
'Hoe gaat het met je?', 'Hoe is het?', 'Alles goed?'. Het zijn vragen die we vaak achteloos aan elkaar stellen. Maar ook vragen waardoor in mijn hoofd een flinke chaos kan ontstaan.
Het gaat niet goed met iemand die me dierbaar is. Het houdt me bezig. Ik pieker er over. Lig er 's nachts wakker van. Vraag me af wat ik aan deze situatie kan doen. En ik merk dat mijn gezondheid eronder gaat lijden. Ik bid om wijsheid. Om leiding. Om verlichting van de last die ik ervaar. En na een paar dagen popt er een gedachte in mijn hoofd op waarvan ik onmiddellijk weet dat die niet uit mijn eigen brein voortkomt.
We gaan een avondje naar het theater, mijn lief en ik. Bij aankomst blijkt het parkeergedeelte voor mensen met een beperking overvol, dus we moeten de auto een stukje verderop zetten. Geen probleem. Het is mooi weer en ik voel me prima. Toch ben ik bij aankomst in het theater bekaf en behoorlijk buiten adem. Ik schrik ervan. Hoe kan het dat ik van zo'n klein stukje lopen zó moe word? Om vervolgens boos op mezelf te worden: hoe kan het dat ik na al die jaren nog steeds schrik van het feit dat ik van zo'n klein stukje lopen zo moe kan worden? Om vervolgens weer boos te worden op het feit dat ik boos word, want ik mag er toch gewoon van schrikken en verdrietig om zijn? Het is gewoon niet oké dat zoiets onbenulligs me zoveel energie kost.
De risico's die de overgang met zich meebrengt voor mijn gezondheid zijn niet het enige wat me bezighoudt. Want daarnaast betekent de overgang nog iets. Namelijk dat daarmee ook het hoofdstuk 'eigen kinderen' definitief afgesloten wordt. En de emoties die daarmee gepaard gaan kan ik moeilijk duiden.